இயக்கம்: சிட்னி லுமேட்
வகை: கோர்ட்ரூம் டிராமா / த்ரில்லர்
கதைக் களம்
தன் சொந்தத் தந்தையையே கத்தியால் குத்திக் கொலை செய்ததாக 18 வயது சிறுவன் ஒருவன் மீது குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. நீதிமன்றத்தில் அனைத்து சாட்சியங்களும், ஆதாரங்களும் அந்தச் சிறுவனுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன. நீதிமன்ற விசாரணையின் முடிவில், அந்தச் சிறுவன் குற்றவாளியா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பு, வெவ்வேறு பின்புலங்களைக் கொண்ட 12 பேர் அடங்கிய நடுவர் குழுவிடம் (Jury) ஒப்படைக்கப்படுகிறது.
அந்த 12 பேரும் ஒரு சிறிய அறைக்குள் கூடி, தங்களின் தீர்ப்பை ஏகமனதாக (Unanimous) அறிவிக்க வேண்டும். சிறுவன் குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்தால் அவனுக்கு மரண தண்டனை (மின்சார நாற்காலி) உறுதி. ஆரம்பத்தில், 11 நடுவர்கள் அந்தச் சிறுவன் “குற்றவாளிதான்” (Guilty) என்று மிகச் சாதாரணமாக வாக்களிக்கின்றனர். ஆனால், ‘ஜூரி எண் 8’ (ஹென்றி ஃபோண்டா) மட்டும் “குற்றவாளி இல்லை” (Not Guilty) என்று ஒற்றை ஆளாக மறுக்கிறார். அவனுக்குச் சாதகமாகப் பேசுவதற்காக அல்ல; ஒரு உயிரின் மரணத்தைத் தீர்மானிக்கும் முன், நம்மிடம் இருக்கும் ஆதாரங்களில் ஏதேனும் “நியாயமான சந்தேகம்” (Reasonable Doubt) இருக்கிறதா என்பதை விவாதிக்க வேண்டும் என்பதற்காக!
அங்குத் தொடங்கும் அந்த விவாதம், அந்த அறைக்குள் எப்படிப்பட்ட உளவியல் மாற்றங்களையும், மனசாட்சிகளின் மோதலையும் ஏற்படுத்துகிறது என்பதே படம்.
படத்தின் ஆகச்சிறந்த அம்சங்கள்
1. ஒரு அறை… பன்னிரண்டு மனிதர்கள்!
திரைக்கதையின் உச்சக்கட்ட புத்திசாலித்தனமே அதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவமைப்புதான் (Confined Space). படம் தொடங்கி முதல் 5 நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, கேமரா அந்த ஜூரி அறையை விட்டு வெளியேறுவதே இல்லை. வெயிலின் உக்கிரம், மின்விசிறி வேலை செய்யாத புழுக்கம், பசி, அவசரம் என மனிதர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கும் அத்தனை காரணிகளும் அந்த அறைக்குள் இருக்கின்றன. இந்தச் சூழல் கதாபாத்திரங்களின் கோபத்தையும், நிஜ முகத்தையும் எப்படி வெளிக்கொண்டு வருகிறது என்பதை இயக்குனர் மிக நேர்த்தியாகக் காட்டியிருப்பார்.
2. சாட்சியங்களின் மீதான புனராய்வு
கண்ணால் பார்த்த சாட்சி, காதால் கேட்ட சத்தம், கொலைக்குச் பயன்படுத்தப்பட்ட கத்தி எனப் போலீஸாரால் “உறுதியானது” என்று நம்பப்பட்ட ஒவ்வொரு ஆதாரத்தையும் ஜூரி எண் 8 தனது தர்க்கரீதியான கேள்விகளால் உடைக்கும் இடங்கள் அனைத்தும் அசாத்தியமானவை. ஒரு சாட்சியின் பார்வைக் குறைபாடு, மற்றொரு சாட்சியின் உடல் நலிவு போன்ற சின்னஞ்சிறு விஷயங்கள் எப்படி ஒரு வழக்கின் போக்கையே மாற்றுகின்றன என்பது திரைக்கதையின் மாஸ்டர் கிளாஸ்.
3. மனிதர்களின் பாரபட்சங்கள் (Prejudices)
இந்த 12 மனிதர்களும் சமூகத்தின் வெவ்வேறு வர்க்கங்களைப் பிரதிபலிப்பவர்கள். ஒருவன் சேரிப் பிள்ளைகள் என்றாலே குற்றவாளிகள் தான் என்ற வர்க்கப் பாகுபாடு கொண்டவன்; இன்னொருவன் தன் மகனுடன் இருக்கும் தனிப்பட்ட கோபத்தைச் சிறுவன் மீது காட்டுபவன்; மற்றொருவனோ சீக்கிரம் தீர்ப்பு சொல்லிவிட்டு பேஸ்பால் மேட்ச் பார்க்கப் போக வேண்டும் என்ற பொறுப்பற்ற தனம் கொண்டவன். நீதி என்பது சாட்சியங்களைச் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அதைத் தீர்ப்பவர்களின் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளையும் சார்ந்தது என்பதைப் படம் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
பிளஸ் புள்ளிகள் (+):
- நடிப்பு அசுரர்கள்: ஹென்றி ஃபோண்டாவின் அமைதியான, ஆழமான நடிப்பு மற்றும் லீ ஜே. காப் (Lee J. Cobb) காட்டும் ஆக்ரோஷம் என 12 பேருமே தங்களுக்குரிய பாத்திரங்களில் வாழ்ந்துள்ளனர்.
- ஒளிப்பதிவு (Cinematography): படம் நகர நகர, அறைக்குள் இருக்கும் இறுக்கத்தைக் காட்டுவதற்காக கேமரா லென்ஸ்கள் மாற்றப்பட்டு, கதாபாத்திரங்களுக்கு மிக நெருக்கமாக (Close-up) கொண்டு செல்லப்படும் விதம் பார்ப்பவர்களையும் அந்த அறைக்குள் அடைபட்ட உணர்வைத் தரும்.
- இன்றைய பொருத்தம்: 1957-இல் எடுக்கப்பட்ட படமாக இருந்தாலும், வதந்திகளையும், மேலோட்டமான சாட்சியங்களையும் நம்பி ஒருவரை மிக எளிதாகக் ‘குற்றவாளி’ என்று முத்திரை குத்தும் இன்றைய சமூக வலைத்தள காலத்திற்கும் இந்தப் படம் மிகக் கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது.
மைனஸ் புள்ளிகள் (-):
- மாஸ் மசாலா, ஆக்ஷன், சேஸிங் போன்ற வணிக ரீதியான கூறுகளை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு, வெறும் உரையாடல்களை மட்டுமே கொண்ட இந்தப் படம் சற்றே அயர்ச்சியைத் தரலாம். (ஆனால், சினிமா ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு விருந்து!)
சினிமா ரேட்டிங்: 5 / 5 (கிளாசிக் காவியம்)
முடிவுரை: ’12 ஆங்க்ரி மென்’ என்பது வெறும் நீதிமன்ற நாடகம் அல்ல; அது மனித உளவியலின், சகிப்புத்தன்மையின், மனசாட்சியின் கண்ணாடி. சினிமா விரும்பிகள் தங்கள் வாழ்நாளில் தவறவிடக் கூடாத மிக முக்கியமான உலகத் திரைப்படங்களில் இதுவும் ஒன்று!
