சென்னை: அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் லிஃப்ட் கதவு திறந்ததும், கையில் காபி கோப்பையுடன் ஆதித்யா வெளியே வந்தான். அதே நொடி, எதிரே இருந்த பிளாட்டில் இருந்து ‘சுகுமாரி’ வெளியே வந்தாள். ஆனால், அவள் பழைய காலத்து சுகுமாரி இல்லை. கையில் லேப்டாப் பேக், காதில் ப்ளூடூத் ஹெட்செட், கண்களில் பெரிய கண்ணாடியுடன் ஒரு கார்ப்பரேட் பெண்மணி.
சந்தித்த தருணம்: ஆதித்யாவுக்கு பழைய பாடல்கள் பிடிக்கும். லிஃப்ட்டுக்காகக் காத்திருந்த சுகுமாரி, தன் போனில் எதையோ கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். எதிர்பாராத விதமாக, அவள் ஹெட்செட்டில் இருந்து ‘ஓ சுகுமாரி’ பாடல் சத்தமாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ஆதித்யா மெல்லப் புன்னகைத்தான்.
புதிய பாணி உரையாடல்: ஆதித்யா: “உங்க பிளேலிஸ்ட்ல இந்த பழைய பாட்டா?” சுகுமாரி (சிரித்தபடி): “இதுலதான் ஒரு ‘வைப்’ (Vibe) இருக்கு. ஆனா, இந்த காலத்துக்கு ஏத்த மாதிரி இதோட லிரிக்ஸை மாத்தினா எப்படி இருக்கும்?”
கதையின் திருப்பம்: அவர்கள் இருவரும் லிஃப்ட்டில் இறங்கும்போது, பாடலை நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றத் தொடங்கினார்கள்:
- “ஓ சுகுமாரி.. நீ ஆன்லைன்ல வந்தா தான் எனக்கு ஹாப்பி மூடு…”
- “ஓ சுகுமாரி.. உன் வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் இல்லாம என் நாள் நகராதே…”
இருவரும் சிரித்துக் கொண்டனர். பழமையான அந்தப் பெயருக்கும், அந்தப் பாடலுக்கும் பின்னால் இருந்த பழைய காதல் உணர்வை, இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் ஒரு குட்டித் தொழில்நுட்பப் புன்னகையுடன் அந்தச் சந்திப்பு மாற்றியது.
முடிவு: ஒரு பழைய பாடலை வைத்துத் தொடங்கிய அந்தப் பேச்சு, அன்றைய நாள் முழுவதும் இன்பாக்ஸில் தொடர்ந்தது. பழைய ராகத்திற்குப் புதிய வரிகளாக அவர்களின் நட்பு மலர்ந்திருந்தது.
