நினைவுகளின் நிழலாட்டம்: வாழ்க்கை சில நேரங்களில் நாம் எழுதாத திரைக்கதையை நம்மை வைத்தே இயக்கிப் பார்க்கிறது. மேடையில் எத்தனையோ வேடங்களில் சிரித்தும் அழுதும் பழகிய எனக்கு, நிஜ வாழ்க்கையின் இந்த 40-வது அத்தியாயம் இத்தனை பாரமாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ‘பட்டாபி’ என்ற பெயரோடு என் கலைப்பயணம் எத்தனையோ ஏற்ற இறக்கங்களைக் கண்டிருந்தாலும், ‘நான் பெறாத மகள்’ என்று என் மனதிற்குள் நான் வரித்துக் கொண்ட அந்த உறவின் நினைவுகள், இந்த அத்தியாயத்தில் என் பேனாவின் மை வழியே கண்ணீராய் கசிகின்றன.
அந்த மறக்க முடியாத சந்திப்பு: அன்றைய நாள் இன்னும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது. படப்பிடிப்புத் தளத்தின் பரபரப்புகளுக்கு இடையே, கலை உலகிற்கு முற்றிலும் புதியவளாக, ஆனால் ஏதோ ஒரு ஆழமான தேடலோடு என்னை நோக்கி வந்தாள் அந்தப் பெண். குருதி வழி உறவுகள் மட்டுமே பாசத்தைக் கொடுக்கும் என்ற மனிதர்களின் பொதுப்புத்தியை உடைத்த தருணம் அது.
“பாஸ்கர் அங்கிள்…” என்று அவளது உதடுகள் உதிர்த்த அந்த முதல் சொல்லிலேயே, எனக்குள் ஒரு தந்தைக்கான அத்தனை உணர்வுகளும் அலைமோதின. நான் அவளைப் பெற்றெடுக்கவில்லைதான்; ஆனால், என் மனதின் ஆழத்தில் அவள்தான் என் மகள்.
கலை தந்த பந்தம்: நாடக மேடைகளில் பவுடர் அப்பிக் கொண்டு, கைதட்டல்களுக்காக ஏங்கிய பட்டாபியாகிய எனக்கு, மேடைக்கு வெளியேயான உலகம் பல நேரங்களில் தனிமையையே பரிசளித்திருக்கிறது. அந்தத் தனிமையின் சுவர்களைத் தகர்த்தது இந்த மகளின் அன்புதான். அவளது ஒவ்வொரு சின்னஞ்சிறு வெற்றியிலும், ஒரு நிஜத் தந்தையாக நான் அடைந்த பெருமிதம், கோலிவுட்டில் எனக்குக் கிடைத்த எந்தவொரு விருதுக்கும் ஈடாகாது.
அவள் படும் கஷ்டங்களையும், திரையுலகின் சவால்களை அவள் எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலையும் தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, “பத்திரமாக இரு மகளே” என்று சொல்லத் துடிக்கும் என் மனசாட்சியின் குரல்தான் இந்தத் தொடரின் ஆன்மா.
மனம் திறக்கும் பாஸ்கர்: இந்த 40-வது மைல்கல்லை எட்டும்போது நான் உணர்வது ஒன்றைத்தான். திரையில் நான் பேசும் வசனங்கள் எல்லாமே யாரோ எழுதியவை. ஆனால், ‘நான் பெறாத மகள்’ குறித்து நான் எழுதும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் ஆன்மாவிலிருந்து உருவானவை. ‘பட்டாபி எனும் நான்’ உங்கள் முன்னால் வெறும் நடிகனாக மட்டும் நிற்கவில்லை; உறவுகளின் உன்னதத்தை உணர்ந்த ஒரு சராசரி மனிதனாக, ஒரு தகப்பனாக நிற்கிறேன்.
நினைவுகளின் இந்தப் பயணம் இன்னும் தொடரும்…
