இந்தியாவின் தென்னிந்திய நதிகளுள் மிகவும் முக்கியமானதான காவிரி நதிநீர் பகிர்வு விவகாரம், கடந்த நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தீர்க்க முடியாத ஒரு புதிராகத் தொடர்கிறது. தமிழகத்திற்கும் கர்நாடகத்திற்கும் இடையே நிலவும் இந்த முரண்பாடு, வெறும் நீர்த் தேவையைக் கடந்து விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் அரசியல் சார்ந்த ஒரு உணர்வுபூர்வமான பிரச்சனையாகவே பரிணமித்துள்ளது.
1. சிக்கலின் தொடக்கம்: 1924 ஒப்பந்தம்
- பிரிட்டிஷ் காலத்து ஒப்பந்தம்: காவிரி நதிநீர் பகிர்வு தொடர்பான முதல் அதிகாரப்பூர்வ ஒப்பந்தம் கடந்த 1924-ம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் கீழ் சென்னை மாகாணத்திற்கும் மைசூர் சமஸ்தானத்திற்கும் இடையே கையெழுத்தானது.
- நிபந்தனைகள்: இந்த ஒப்பந்தப்படி, மைசூர் மாநிலத்தில் புதிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களை (அணைகளைக் கட்டுவது போன்றவை) தொடங்குவதற்குச் சென்னை மாகாணத்திடம் முன் அனுமதி பெற வேண்டும்.
- காலக்கெடு: இந்த ஒப்பந்தம் 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதாவது 1974-ம் ஆண்டுடன் காலாவதியானது. அதன் பிறகே இரு மாநிலங்களுக்கு இடையேயான மோதல் தீவிரம் அடைந்தது.
2. அணைகளின் ஆதிக்கம் மற்றும் நீர் பிடிப்புப் பகுதி
- கர்நாடகத்தின் அணைகள்: காவிரி நதியின் உற்பத்தியும், அதன் முக்கிய நீர்ப்பாசனப் பகுதிகளும் (கபினி, ஹேமாவதி, ஹராங்கி, கே.ஆர்.எஸ்) கர்நாடகாவில்தான் அமைந்துள்ளன. கர்நாடகம் தனது விவசாயத் தேவைகளுக்காகவும் குடிநீருக்காகவும் பல அணைகளைக் கட்டி நீரைத் தேக்கி வைத்துக் கொள்கிறது.
- தமிழகத்தின் டெல்டா பகுதி: காவிரி ஆற்றின் இறுதிப் பகுதியில் அமைந்துள்ள தமிழகத்தின் டெல்டா மாவட்டங்கள் (தஞ்சாவூர், திருவாரூர், நாகை, மயிலாடுதுறை போன்றவை) பல இலட்சம் ஏக்கர் நிலப்பரப்பிற்கு முழுமையாகக் காவிரியின் நீரையே நம்பியுள்ளன. கர்நாடகத்தில் இருந்து திறக்கப்படும் நீர்தான் மேட்டூர் அணை மூலம் டெல்டா விவசாயிகளுக்குச் சென்று சேருகிறது.
3. தீர்ப்பாயமும் சட்டப் போராட்டங்களும்
- காவிரி நடுவர் மன்றம் (1990): நீண்ட சட்டப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, 1990-ல் உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவுப்படி மத்திய அரசால் ‘காவிரி நதிநீர் நடுவர் மன்றம்’ அமைக்கப்பட்டது.
- இறுதித் தீர்ப்பு (2007): சுமார் 17 ஆண்டுகள் விசாரணைக்குப் பிறகு, 2007-ல் நடுவர் மன்றம் தனது இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியது. இதன்படி, தமிழ்நாட்டுக்கு ஆண்டுதோறும் 192 டி.எம்.சி (TMC) நீர் வழங்க வேண்டும் என உத்தரவிடப்பட்டது. இதில் கர்நாடகம், கேரளா மற்றும் புதுச்சேரி ஆகிய மாநிலங்களின் பங்குகளும் நிர்ணயிக்கப்பட்டன.
4. உச்ச நீதிமன்றத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு மற்றும் நடைமுறைச் சிக்கல்கள்
- 2018 தீர்ப்பு: நடுவர் மன்றத்தின் தீர்ப்பை எதிர்த்துத் தொடரப்பட்ட வழக்குகளை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம், 2018-ல் தனது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியது. இதன்படி, தமிழகத்திற்கு வழங்கப்பட வேண்டிய நீரின் அளவு 177.25 டி.எம்.சி ஆகக் குறைக்கப்பட்டது.
- தற்போதைய நடைமுறை சிக்கல்:
- வழக்கமான சாதாரண மழைக்காலங்களில் இப்பிரச்சனை பெரிய அளவில் வெடிப்பதில்லை.
- ஆனால், பருவமழை பொய்க்கும் காலங்களிலும், வறட்சி நிலவும் ஆண்டுகளிலும் சிக்கல் உச்சம் பெறுகிறது. “எங்களுக்கே குடிநீருக்குத் தண்ணீர் இல்லை, தமிழகத்திற்கு எப்படிக் திறப்பது?” என்று கர்நாடக அரசும், “எங்கள் டெல்டா சாகுபடி கருகுகிறது, உடனடியாகத் தண்ணீரைத் திறக்க உத்தரவிடுங்கள்” என்று தமிழக அரசும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மாறி மாறி முறையிடுவது நூற்றாண்டைக் கடந்தும் இன்றும் தொடர்கிறது.
5. காவிரி மேலாண்மை வாரியம்
நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைச் முறையாக நடைமுறைப்படுத்தவும், உரிய நீர் அளவைக் கண்காணிக்கவும் ‘காவிரி நீர் மேலாண்மை ஆணையம்’ (CWMA) மற்றும் ‘காவிரி ஒழுங்காற்றுக் குழு’ (CWRC) மத்திய அரசால் அமைக்கப்பட்டன. ஆனாலும், மழைப் பற்றாக்குறை ஏற்படும் போதெல்லாம் இரு மாநில விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரமும், அரசியல் கட்சிகளின் நிலைப்பாடுகளும் இந்த விவகாரத்தை மீண்டும் மீண்டும் அனல் பறக்கச் செய்து வருகின்றன.
